Monday, November 24, 2014

এসময়ত ময়ো গাহৰিৰ মঙহ খাবলৈ ঘিণ কৰিছিলো!



স্কুলীয়া শিক্ষা সাং কৰা পৰ্যন্ত গাহৰিৰ মঙহ যে খাবও পাৰি ভাবিব পৰা নাছিলো। কৰবাত শুনিলেও নাক কোচাইছিলো। কাৰণ সৰুৰে পৰা সকলোবোৰ ডাঙৰ মানুহৰ মুখত শুনি আহিছো - গাহৰি খাব নাপায়, অসমীয়া সকলে গাহৰি নাখায়। ডাঙৰৰ বচন, গতিকে মানি চলিবলৈ বাধ্য। একান্ত বাধ্য হৈ গাহৰি মঙহৰ প্ৰতি বিতৃষ্ণা ভাব মনত জগাই তুলিছিলো। স্কুলীয়া শিক্ষা সাং কৰি কলেজীয়া জীৱনত সোমালো। অলপ অলপকৈ কথাবোৰ বুজিবলৈ আৰম্ভ কৰিলো। অসমীয়া মানুহে কিয় গাহৰিৰ মঙহ নাখায় বুজিবলৈ চেষ্টা কৰিলো। মন কৰিলো গাহৰিৰ মঙহ- ভাত পোৱা সৰু সৰু হোটেল সমূহ থকা ৰাস্তাবোৰ যেন একপ্ৰকাৰৰ নিষিদ্ধ গলিহে। সেইফালে কেতিয়াবা গলেও যেন কিবা এটা অপৰাধ কৰাহে হয়, এনে এক অৱস্থা আছিল এটা সময়ত। বছৰ বাগৰিল, কলেজীয়া শিক্ষাও সাং কৰিলো গাহৰিৰ মঙহৰ জুতি লোৱাৰ তেতিয়াও যেন আগ্ৰহ নাই, যদিও বাধা নিষেধতকৈও আগৰে পৰা মনত সুমুৱাই দিয়া বিতৃষ্ণা ভাৱটোৱেই আছিল মূল কাৰণ। 

কলেজীয়া শিক্ষা সমাপ্ত কৰাৰ পাছতেই ভূপেন হাজৰিকাদেৱে লিখা এটা প্ৰৱন্ধ পঢ়িছিলো। প্ৰৱন্ধটোৰ কেইটামান বাক্য আছিল এনেধৰণৰ–
“বিষ্ণু ৰাভাই সৰুতে মোক এবাৰ কছাৰী গাও এখনলৈ মোক লৈ গৈছিল। নি মোক তেওঁ বড়ো ভাষা শিকায়, গাহৰিৰ মাংস খাবলৈ কয়। মই কওঁ, “গাহৰিটো নাখাওঁ আমি” তেওঁ কয়, “একো নহয় দে খাচোন। তেতিয়াহে জানিবি মানুহক। ইহঁতকো জানিবি”
  
কথাখিনিয়ে মোক বাৰুকৈয়ে আপ্লুত কৰিছিল। কথাখিনিত গাহৰিৰ মঙহ কিন্তু সোৱাদৰ প্ৰতীক নাছিল, আছিল বিভিন্ন জাতি-জনজাতিৰ মাজত গঢ়ি তুলিব খোজা এক সম্প্ৰীতিৰ প্ৰতীক। গাহৰিৰ মঙহ আমাৰ তথাকথিত অসমীয়া সমাজত লেই লেই চেই চেই কৰা হয়। কুকুৰা অথবা ছাগলীৰ মঙহে যেনেদৰে খোৱা মেজ শুৱনি কৰে তেনেদৰে গাহৰিৰ মঙহে কিন্তু নকৰে। কিন্তু কিয়? একমাত্ৰ জনজাতীয় খাদ্য বুলিয়েই যেন ইয়াক অলপ আঁতৰাই ৰখা হয়, তথাকথিত মুলসুঁতিৰ খাদ্য সম্ভাৰৰ পৰা। ৰাভাদেৱৰ বাক্য কেইটা শুনি তেনে অনুভৱেই হৈছিল। 

তাৰ পাছতে গাহৰিৰ মঙহ এদিন নিজেই কিনি আনি মুখত দিছিলো প্ৰথমবাৰৰ বাবে। ৰান্ধিব নজনাৰ বাবে সোৱাদ লগা নহল। পাছত দিল্লীলৈ উচ্চশিক্ষাৰ বাবে যোৱাৰ পাছতে গাহৰিৰ মঙহ খোৱা আৰম্ভ কৰি দিছিলো। ৰান্ধিবলৈ শিকিছিলো, আৰু জুতি লগাই খাবলৈ শিকিছিলো মোৰ পাকঘৰৰ মুলসুঁতিৰ খাদ্যসম্ভাৰৰ লগতে যোগ কৰি লৈছিলো গাহৰিৰ মঙহ। 

সময়ৰ লগে লগে মানুহৰ খাদ্যাভাসৰো সলনি হল। অসমীয়া খাদ্যসম্ভাৰৰ তালিকাত লাহে লাহে গাহৰিৰ মঙহ যোগ হবলৈ আৰম্ভ হৈছে। শুভ লক্ষণ! এসময়ত লেই লেই চেই কৰা গাহৰিৰ মঙহৰ আজি জুই চাই দাম, হোটেল ৰেষ্টোৰাতো শুৱনি কৰিছে 'পৰ্ক আইটেম' সমূহে। ঠিক যেন এসময়ত এলাগী হৈ থকা বিহুগীত সমূহৰ দৰেই গাহৰিৰ মঙহক আজি নতুনচামে লাহে লাহে আদৰি লৈছে, খাদ্য তালিকাত যোগ কৰিছে। তথাপিও যেন গাহৰিৰ মঙহ অসমীয়া সমাজে সহজভাৱে গ্ৰহণ কৰা নাই মানুহৰ খাদ্যভাস জাতি অথবা ধৰ্মীয় আবেগ অনুভুতিৰ দ্বাৰা কেতিয়াও পৰিচালিত হব নালাগে। গাহৰিৰ মঙহ খোৱা জাতি হিচাপে আমি এটা সময়ত বিভিন্ন জাতি জনজাতিৰ লোকসকলক কিদৰে সমাজত হেয় প্ৰতিপন্ন কৰিছিলো আৰু তাৰ ফলাফল সমূহ আজি সামাজিক ভেদ ভাৱৰ ৰূপত পৰিস্ফুত হৈ থকা আমি নিশ্চয় দেখিছো।
এটা সময়ত ঘিণ কৰা গাহৰিৰ মঙহ মুখত প্ৰথম দিছিলো বহু ভাবি চিন্তি। প্ৰথম মুখত দিয়াৰ সময়ত কিন্তু মনলৈ সোৱাদৰ কথা অহা নাছিল, আহিছিল এটায়ে কথা “খাওঁচোন বাৰু তেতিয়াহে জানিম মানুহক”!
(লেখাটিৰ জৰিয়তে মোৰ মনৰ ভাৱখিনিহে প্ৰকাশ কৰিলো। ইয়াৰ দ্বাৰা গাহৰিৰ মঙহ নোখোৱা কোনো লোককে হেয় প্ৰতিপন্ন কৰিব বিচৰা হোৱা নাই।)

3 comments:

Barnali Deuri said...

পঢ়ি ভাল লাগিল, কথাখিনি ১০০ শতাংশই সচাঁ |

Kishor Choudhury said...

একেই অৱস্থা। খোৱা নাছিলো। খাই চালো। ভাল লাগিল। অভ্যাসত পৰিণত হল। বিৰক্তি আহিল। বেয়া লগা হল। পৰিত্যাগ কৰিলো সঘনে খোৱাতো। মাজে সময়ে এতিয়াও খাওঁ। খুৱ কমকৈ আৰু খুউৱ পলমীয়াকৈ..!!

Kishor Choudhury said...

একেই অৱস্থা। খোৱা নাছিলো। খাই চালো। ভাল লাগিল। অভ্যাসত পৰিণত হল। বিৰক্তি আহিল। বেয়া লগা হল। পৰিত্যাগ কৰিলো সঘনে খোৱাতো। মাজে সময়ে এতিয়াও খাওঁ। খুৱ কমকৈ আৰু খুউৱ পলমীয়াকৈ..!!