Friday, June 29, 2012

স্মৃতিৰ মণিকোঠাত নৱকান্ত বৰুৱাদেৱৰ কেইটিমান পদ্য


তাহানিৰ স্কুলীয়া দিনতে কিছুমান পদ্য পঢ়িছিলো। স্কুলৰ চাৰ বাইদেউ সকলে পদ্যবোৰ ঘৰত মুখস্থ কৰি আহিবলৈ দিছিল, আৰু আমিও মুখস্থ কৰি আহিছিলো। স্কুলত সম্পূৰ্ণকৈ মুখস্থ মাতিব পৰাতো আছিল বীৰত্বৰ পৰিচয়, আৰু মুখস্থ মতাত ভুল হলে? ভুল হলে স্কুলৰ ছাৰ বাইদেউ সকলে হাতৰ তলুৱাত এচাৰীৰে আঁকিছিল বিভিন্ন নক্সা। পাছদিনা আকৌ মুখস্থ ধৰা প্ৰক্ৰিয়া। এনেকৈয়ে চলিছিল তাহানিৰ পদ্য পঢ়াৰ কামটো। কি ঠিক, হয়তো সেই এচাৰীৰেই কাম, যাৰ ফলত আজিও এই পদ্যবোৰৰ তিনি চাৰিটা বাক্য হলেও অসমীয়া মধ্যমত পঢ়া প্ৰায় সকলো বিদ্যাৰ্থীৰ মনত আছে!

তলত তাহানিতে পঢ়া বিদ্যালয়ৰ কেইটামান পদ্য সম্পুৰ্ণ ৰূপত তুলি ধৰা হল। এই আটাইকেইটা পদ্য ৰচনা কৰিছিল কবি নৱকান্ত বৰুৱা দেৱে। 


উৰণীয়া তৰা

চোৱাচোন বাৰু আই,
ৰুমী ভনীটিয়ে উৰণীয়া তৰা
তো হেনো দেখা নাই।
সদায় সন্ধিয়া শই শই আহি
পথাৰ উপচি যায়;
কি যে বেঙী তাই কবকে নোৱাৰো
তথাপিতো দেখা নাই,
ৰুমী বৰ বেঙী ভাই

পপীয়া তৰাৰ কথা কোৱা নাই
সেইবোৰ হেনো শিল;
দ্বীপেন চাৰক তেনেকৈ নকলে
দিয়ে জানা থিয় কিল
এইবোৰ আন কিবা
মই দিছো নাম উৰণীয়া তৰা
আৰু কিনো নাম থবা?

নহয় নহয় আই!
দেউতাই কোৱা ফ্লাইং ছছাৰ
তাৰো কথা কোৱা নাই।
সেইবোৰ মই শুনিছোহে মাথোঁ
নেজানো কতনো পায়!

কি কলা, কি কলা আই?
সকলো তৰাই থিৰ হৈ থাকে?
উৰণীয়া তৰা নাই?
জোন বেলি তৰা কৰ পৰা আহে
কোৱাচোন ভাবি গমি
নাহিলে কিদৰে সদায় গধূলি
দেখা পাওঁ বাৰু আমি?
একোকে নাজানা তুমি
আই! তুমিও এজনী ৰুমী।

ৰ পৰা আহে মই কওঁ শুনা
ৰবাৰ পৰা আহে
গধূলি হলেই তৰাৰ লগত মিচিকি মিচিকি হাঁহে।
সিহঁতে যে কাক মাতি থাকে জানো
চকুবোৰ টিপিয়াই
সিহঁতৰ সতে উমলিবলৈ
মোৰ বৰ মন যায়
বকুল তলৰ এন্ধাৰত আই
উৰি ফুৰে জাকে জাকে
বতাহ আহিলে উৰণীয়া তৰা দুবৰিত শুই থাকে

লাচো ওলাই আই
চোতালত গৈ উৰণীয়া তৰা
দিম মই দেখুৱাই
সেইদিনা মাকে মলয়ৰ সতে চালে উৰণীয়া তৰা
হেজাৰ বিজাৰ জোনাকী পৰুৱা পোহৰে বননি ভৰা।

তিনি বৰণীয়া জাতীয় পতাকা
নীল আকাশত নাচে
ওপৰে গেৰুৱা মাজত শুকুলা
তলত শ্যামল আছে
বগাৰ মাজত অশোক চক্ৰৰ
চিত্ৰ জিলিকি ৰয়
আমাৰ জাতীয় পতাকাখনিৰ
কদাপি নহয় ক্ষয়


বাঘ সিংহই গোজৰ মাৰে
পাৰই দিয়ে ৰুণ
ভোমোৰা আৰু মৌ মাখিয়ে
কৰে গুণ গুণ
শিয়ালে কৰে হোৱা হোৱা
কুকুৰবোৰে ভুকে
মেকুৰীয়ে মিউ মিউকৈ
ফুৰে চুকে চুকে
ছাগলীবোৰে বেবাই ফুৰে
গৰুৱে হেম্বেলিয়ায়
কাউৰীবোৰে গছৰ আগত
থাকে ৰমলিয়াই
চিৰিক চিৰিক কৰি মাতে
ঘৰ চিৰিকা জাকে
সোণ মইনাই কি কৰেনো
কলকলাই থাকে

হাগ  মাহত গছৰ ডালত ফুলে কপৌ ফুল
জেঠমহীয়া ৰদৰ তাপত শৰীৰ বিয়াকুল
আহাৰ মাহত বাৰীত পকে আম, কঁঠাল, জাম
শাওন মহীয়া বৰষুণত সাধু শুনাই কাম
ভাদ মাহত মহাপুৰুষ দুয়োজনাৰ তিথি
আহিনমাহত দুবৰি বন হিমত থাকে তিতি
কাতি মাহত আকাশবন্তি লগায় শাৰী শাৰী
আঘোণ মাহত সোণালী ধান থাকে পথাৰ ভৰি
পুহ মহীয়া জাৰত কঁপি নিহালিখন লওঁ
মাঘ যে আমাৰ ভোগালী মাহ বিহুৰ পিঠা খাওঁ
ফাগ্ন আহে পলাশ ফুলে পছোৱা বতাহ বয়
তৰ শেষত নতুন বছৰ আদৰি লবৰ হয়

ৰঙা নীলা হালধীয়া
অকলশৰীয়া
ৰঙা নীলা মিলি দুয়ো 
'ল বেঙুনীয়া
ৰঙাৰ স'তে হালধীয়া
পলো সুমথিৰা
হালধীয়া নীলা মিলি 
'ল সেউজীয়া
ৰঙা নীলা হালধীয়া
কৰিলে মিহল
মটীয়া ৰংটি পাবা
ডাঠ বা পাতল


4 comments:

A16i said...

Thanks for reminding me my childhood.

Debasish Buragohain said...

Nostalgia Him daa.
Another Poem in Class-IV, Kunhipaath--
"Bhaalpau"

Bhalpau aakashor meghor dhemali,
Belir Logot thake Luka Bhaku Kheli,
Bhalpau Potharor Rong Heujia'
Dhanoni Kopai Bua Botah Bolia.
Bhalpau Maak mur Oti Moromor
Mur baabe jaar naai chin Bhagoror.
Bhalpau deutar Sneh hona Mukh
Mur Baabe teu Xohe kiman je dukh
Bhalpau Homonia Logoria bur..
..................................

These much lines I could remember. If possible, please try to complete the poem.

Arati Das said...








কৃষ্ণ ৷ মোৰ লগৰ মঞ্জু কটকীয়ে বেছিভাগ অসমীয়া কবিতা মনত লিখি থৈছে আৰু অকণমানো ভুল নকৰাকৈ বৰ সুন্দৰ ভাৱে আবৃত্তি কৰে ৷ মই তেঁওক সেয়ে সাক্ষাত চৈতন্য কবিতামুৰ্ত্তি জ্ঞান কৰো ৷ তেও প্ৰান্তিকৰ সম্পাদক পৰ্্ৰদীপ বৰুৱাৰ খুলশালী ৷

Utpal Jyoti Dutta said...

উৰণীয়া তৰা কবিতাটো দৰকাৰ হৈছিল । গুগলত বিচাৰিছিলো নাপালোঁ। অসমীয়া font ত বিচাৰোঁতে ইয়াতে পালোঁ। thank you very much