Monday, May 2, 2011

সেই প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত পদ্য মতা দিনবোৰ

জ্যোতিপ্ৰসাদৰ সেই বিখ্যাত পদ্যটি, যিটোৱে সকলোকে লৈ যায় আকৌ শৈশৱৰ দিনবোৰলৈ –

কুম্পুৰ সপোন

মা মই সপোনত দেখিলো দুটা ভূতৰ পোৱালি
আৰু দুজনী – নাক জিলিকা চকু টেলেকা
তিলিকা তিলিকা পিলিকা পিলিকা যখিনী ছোৱালী

এটা কলা, এটা বগা নাঙঠ্ পিঙঠ্ ভূত
কথা পাতে টাকুট্ টাকুট্ কুট্
এটাই কলে – “পুট্, পুট্, পুট্”
ইটোৱে মা নাক জোকাৰি কলে – “ধুত্ ধুত্”
মা, দেখিবলৈ এনে ভাল ভূত পোৱালিৰ নাচ
কিবা কিবি গান গাই ফুছ্ ফুছ্ ফাছ্
মনে মনে কাম কৰে খুছ্ খাছ্ খাছ্
এংকোৰ বেংকোৰ কৰি যায় লৰি লৰি
যখিনীহঁতক নচুৱাই চুলিত ধৰি ধৰি
যখিনীহঁতে নেপেলালে একেলগে ভৰি।

চৰখোৱা যখিনীয়ে নাচে কঁকাল ভাঙি
কোটোক্ কোটোক্ ঘোটোক্ কৰি
ভূত পোৱালি জাপ মাৰি
ভেঙুৰা ভেঙুৰিকৈ নাচে ঠেংটো দাঙি দাঙি

মই, তই যে কৱ –
ভূতে বোলে লৰা ধৰি খায়
পুখুৰীলৈ নি বোলে ভৰিদুটা ওপৰ কৰি
গুজি গুজি মূৰটো হেনো এহাত বোকাত সুমায়।
ত মা, মোক দেখোন সিহঁত দুটাই একোকে কৰা নাই?
তা, মোৰ ওচৰ চাপিবলৈ সিহঁতে দেখোন অলপোকেই সাহেই কৰা নাই?
ভয় কৰা লৰাকহে মা ভূতে ধৰি কিলায়

মা, মোৰ হলে ভূতলে ভয় নাই।
যখিনীৰে হাতত ধৰি সিহঁত আছিল ঘূৰি
দুয়োটাৰে কাণ দুখন দিলো মুচৰি।
দীঘল কাণত মুচৰি মা, লাগে বৰ ভাল,
সিহঁত দুটাই চিঞঁৰ সোধাই লগালে তালফাল।

বিচাৰি থকা ভূত পোৱালি মা, যেতিয়া পালোঁ
পুতলা থোৱা আলমাৰিটোত আনি সুমাই থলোঁ
তাৰ পাছতে তই মাতোতে উঠিলো সাৰ পাই।
মা, মোৰ হলে অক্কনমানো ভূতলে ভয় নাই,
তা, মোৰ ওচৰ চাপিবলৈ সিহঁতে দেখোন অলপোকেই সাহেই কৰা নাই?
ভয় কৰা লৰাকহে মা ভূতে ধৰি কিলায়
মা, মোৰ হলে ভূতলে ভয় নাই।


No comments: