Thursday, December 23, 2010

এই অধমৰ জীৱন সোঁৱৰণ

     কোনোবাই ঠিকেই কৈ গৈছে, সময় হেনো পাখি লগা কাঁড়ৰ দৰে। কোন মূহুৰ্তত পাৰ হৈ যায় ধৰিবই নোৱাৰি। এটা দশকনো কেনেকৈ পাৰ হৈ গল কোনেও তলকিবই নোৱৰিলে। ২০০০ চনটো আৰম্ভ হৈছিল অতি ভয়ংকৰ ভাৱে। দহ বছৰীয়া স্কুলীয়া কাৰাবাস খটাৰ পাছ্ত সময় আহিছিল মেট্ৰিক পৰীক্ষাৰ। দুবছৰীয়া পাঠ্যক্ৰমৰ শেষ পৰীক্ষা। একেলগে দুবছৰৰ পাঠ্যক্ৰম!! Masters Suggestion, Masters Test Papers, মুখস্থ, অঙ্ক অনুশীলন, উফ!! এইবোৰৰ মাজত ঘূৰি ফুৰোতে ২০০০ চনটো আদৰিলৈ নাপালোৱেই। স্কুল বাদ দি কলেজীয়া লাইফ। অৰ্থাৎ ল’ৰা ডাঙৰ হ’ল। স্কুলীয়া Hero Impact চাইকেল খন বাদ দি অলপ ওখ চাইকেল এখন কিনিলো। ডাঙৰ হ’লো যে! কলেজ লাইফ বোলে বিন্দাচ্’। কিন্তু ক’তা? পদাৰ্থ বিজ্ঞান, সায়ন বিজ্ঞান, অঙ্ক এইবোৰৰ বোজাটো কঢ়িয়াই চাইকেলৰ পেডেল মাৰোতেই গ’ল। টিউশ্বন নহলে প্রেক্টিকেলত মাৰ্ক নাপায় যে! অৱশ্যে থিঅ’ৰী’ত এনেও কম মাৰ্কেই পাইছিলো(প্রেক্টিকেল জিন্দাবাদ!)। পদাৰ্থ বিজ্ঞান, সায়ন বিজ্ঞান কি বস্তু বুজিবলৈ চেষ্টা কৰি থাকোতে কেতিয়ানো চূড়ান্ত পৰীক্ষা আহি গ’ল গমকে নাপালো। পৰীক্ষা দিলো পাছ কৰিলো। এনেও মানুহে পৰীক্ষাত পাছ কৰিবলৈকে পঢ়ে। তা পাছত আহিল উৰ্বকেৰিয়া বনোৱাৱ’। ঘ উদুলি মুদুলি, আলহীৰে। মানে ল’ৰাই কি পঢ়িব তা খব লোৱা মানুহ। মায়ে চাহ বনাই বনাই আলহী আদৰোতেই গ’ল দুমাহমান। নানা মুনি নানা মত। বায়টেকনলজী, মাইক্রবায়লজি, মেডিকেল, ইঞ্জীনিয়াৰিং এইবো শব্দই ২৪ ঘণ্টাই মূৰত ভ্রমি ফুৰিবলৈ আম্ভ কৰিলে। অমুকৰাই মেডিকেল পঢ়ি আছে, তমুকৰাই ইঞ্জিনিয়াৰিংঢ়ি আছে, অমুক দিল্লীত, তমুক বাংগালো। উফ্!! দুমাহ মান Career Guide কিতাপবোৰ কিনি আনি খুব পঢ়িলো। শেষত ঠিক কৰিলো মেডিকেল পঢ়িম, Entrance Exam দিম। দিলো, নোৱাৰিলো উত্তীৰ্ণব। বিজ্ঞা প্রতি মোহ ভঙ্গ হ’ল সিমানতে। এইখিনি সময়তে ইন্টানেট পৃথিবীখনত সোমাইছিলো। শিকিছিলো য়াহু মেছেঞ্জাকথা পাতিবলৈ, মানে কথা লিখিবলৈ, মেইল দিয়া নিয়া (হিয়া নহয় দেই!) এইবোৰ। সেইখিনি সময়ত ইন্টানেট জনা মানে খুব পণ্ডিত মানুহ আৰু তেতিয়াই আমাত পোন প্রথম বাৰৰ বাবে সোমাইছিল অইন এজন অতিথি। LG প্রকাণ্ড কম্পিউটা এটা। 256 MB RAM ৪৫০০০ হাজা টকীয়া!( আজি দিনত মনত পৰিলে চকুলো ওলাই যায় একদম্!) পাছত তৰুণ গগৈ দেৱৰ কৃপাত ঘত আৰু দুটা কম্পিউটা সোমালহি (ভন্টি দুজনীয়ে মেট্রিক পৰীক্ষাত সুখ্যাতিৰেত্তীৰ্ণ হোৱাৰ সুবাদত!)।শেষত ঘত কম্পিউটা বো থাকিব নে মানুহ থাকিব এনে এটা অস্থা!! আন এটা বিস্ফোণ ঘটিল তেতিয়া, যেতিয়া স্নাতক শাখাত অৰ্থনীতি বিষয়ত নাম ভৰ্তিৰিলো। বিজ্ঞা ল’ৰাই কলা শাখাত নাম ভৰ্তিৰিলে, বহুতে নাক কোঁচালে। কিন্ত সেইটোৱেই হয়তো উচিত সিদ্ধান্ত আছিল, যিটোত ঘৰৰৰা পাইছিলো পূৰ্ণ সহযোগিতা। তেনেদৰেই আম্ভ হৈছিল প্রকৃত কলেজীয়া জীন আৰু সেই তিনিবছ আছিল ১০ বছৰৰ আটাইতকৈ মধুতম সময়। ছা বাইদেউ সকল, বন্ধু বান্ধব আদিমে জীপাল কৰি ৰাখিছিল তিনিটা বছ ৰ্থনীতি বিভাগ আমা batch টোয়ে যে কিমান গালি খাইছিল, ক্লাছত বহি আড্ডা মাৰি থকা বাবে! কলেজীয়া সময়খিনি বোলে কবিতা লিখা সময়। ওহো! নোৱাৰিলো। কবিতা লিখিবলৈ চেষ্টা কৰোতে সেইবো ধেমেলীয়া পদ্য হৈ যায়গৈ। বাদ দিলো! কলেজত থকা সময়খিনিত কুইজ, বিভিন্ন লিখা মেলা, ছঁবি অকা এইবো কিন্তু খুউব ভাল পাইছিলো। কলেজত থকা সময়তে BSNL কৃপাত মোবাইল ফোনপাত। প্রথম মোবাইল ফোন আহিছে গুৱাহাটী বাহিৰে অসম অইন অইন ঠাইত। উপাত নহবনে। কোনে কিমান জোত মোবাইল ফোন ৰিংটোন বজাব পাৰে, মোবাইল ফোন নথকা জন সন্মুখত কিমান জোৰেৰে চিঞঁৰি কথা কব পাৰে তাৰে যেন এক অঘোষিত প্রতিযোগিতাহে। নোৱাৰিলো, এইবো সহি থাকিবলৈ কলেজীয়া শিক্ষা সাং কৰাৰ আগে আগে দেউতাই কিনি দিছিল Sony Ericsson দামী মোবাইল এটা, যিটো পকেটৰাই চুৰিৰি নিলে দিল্লী বাচৰা। (তা দুখতে সেইদিনা থকা পৰিসংখ্যা বিজ্ঞা শ্রেণী পৰীক্ষাৰ প্রশ্নকাকতত  জীনত প্রথম বাৰৰ কাণে  ০’ পাইছিলো)। স্নাতক শিক্ষাৰ পাছতে ২০০৭ চনত বিশ্বনাথ চাৰিআলিৰা পোনে পোনে নতুন দিল্লীলৈ প্রমোচন। দিল্লী কথানো কি কম আৰু! যান্ত্রিক জী মাজত পঢ়া শুনা সমাপ্ত কৰিলো!! এনেবো স্মৃতিৰেই পা হৈ গ’ দহটা বসন্ত। কি পালো কি নাপালো হিচাপ নকৰো! কিন্তু শেষত এটা বস্তুয়েই হৈ পৰিছিল মো বাবে দশকটো শ্রেষ্ঠ উপহা, এনাজৰীট্ম্ (www.enajori.com)। বহুদিনীয়া এটা সপোন যেন এক বাস্ত ৰূপ। যি এতিয়া বন্ধু বান্ধ শুভাকাঙ্খী আদিৰ সহযোগিতা, শুভেচ্ছা আৰুসাহত আগবাঢ়ি গৈছে।

     অ’হ! আত্মজীনী লিখিলো নেকি বাৰু? ব্যক্তিগত ব্লগ সেইকাণেই ভাল নিজ জীসোঁৱৰণ, ব্যক্তিগত অনুভুতিবো কোনো বাধা নোহোৱাকৈ লিখি যাব পাৰি। নাই যদি এটা বনাই লওঁশীঘ্রেই!

1 comment:

Anjal said...

তোমাৰ ব্যক্তিগত জীৱনত এনাজৰী ডট্ কম এটা উত্কৃষ্টতম সামাজিক অৱদান৷ ভাল কামে ব্যক্তিগতাৰ পৰিধি ভাঙি সমাজখনক আগবঢ়াই নিয়ে৷ পঢ়ি ভাল লাগিল৷ মইও লিখাৰ প্ৰেৰণা পাইছোঁ ৰ'বা৷ এদিন পঢ়িবলৈ পাবা৷