Wednesday, July 14, 2010

সেই নিচুকনি গীতবোৰ

এতিয়াও মনত আছে, ৰৰ ডাঙৰৰৰা গালি খোৱৰ পাছত যদি মন চন বেয়া কৰি থাকো সন্ধিয়া আমাৰৰ সন্মুখত থকা চোতাল খনত বহি আমাক ওমলাবলৈ আইতাই আমা কাণে নিচুকনি গীত গাইছিল । আইতাই সম্পুৰ্ণ নামনি অসম থলুৱা সু প্রায়েই এটি গীত গাইছিল "কান কাটা মলুৱা, দুই কানে দিম দলুৱা"(শব্দ বো দুই এটা অলপ খেলিমেলি হব পাৰে)। তেতিয়া হয়তো বয়সো সৰু আছিল, সেইকাণে তাৰ্থ সোধা নহ'ল। কাণ আমি তেতিয়া বু যাওঁ আইতা মিঠা সুৰৰ মায়াজালত। আবদাৰোৰু এটা গোৱানা বুলি। হয়তো নিচুকনী গীত ইয়াকে কয়। সৰুৰু মন বোত এখন আচৰিত পৃথিবী সৃষ্টি কৰে যি, যিখন পৃথিৱীত আমি কথা পাতিছিলো জোন, ৰা, আকাশ, বতাহ লগত। অসমীয়া সমাজ জীনতো নিচুকনি গীত এক বিশেষ স্থান আছে। নিচুকনি গীত মূল বৈশিস্ত্য হ'ল ল্পনাপ্রৱন শিশুসকলক এখন কাল্পনিক পৃথিৱীৰ লগত চিনাকি কৰাই দিয়া। বাস্ত অবস্তা আদি শব্দবো শিশু মনে ঢুকি নাপায়। শিশু মনত জোনবাই এটা উপগ্রহ নহয়, কিয়নো শিশু মনত জোনবাই এটায়েই পৰিচয় "জোনবায়ে মোনা চিলাবলৈ বেজী দিয়ে"প্রচলিত অসমীয়া নিচুকনি গীত সমূহৰ ভিতৰত “অ ফুল অ ফুল নুফুল কিয়”,"শিয়ালী এ নাহিবি ৰাতি, তোৰে কান কাটি লগামে বাটি","আমাৰে মইনা শুব এ" আদি বহুল প্রচাৰিত নিচুকনি গীত। এই থলুৱা নিচুকনি গীত সমুহ পাছলৈ ওলায় আহে গীত ৰূপত।অসমীয়া সঙ্গীত জগত স্বনামধন্য সংগীত শিল্পী সকল হাতত নিচুকনি গীতেবোৰে যেন প্রাণ পাই উঠে। সেয়া লাগিলে জ্ঞানদা কাকতি ‘আমাৰে মইনা শুব এ’, খগেন মহন্তৰ ‘এইটো কা দল, জা দল’,’বাঁ মুঢ়া বগৰীৰ গুড়া’,‘এখন দেশত এক জা আছিল’, মিত্রদে মহন্ত'অ কুলি অ কুলি কু কু কু বুলি আকৌ এবা মাত' , লক্ষ্যহীৰা দাস ডালিম অই ডালিম আমালৈ আনিছা কি' য়েই হওঁক, প্রতিটো গীতেই সহজ সল শিশু মনক প্রদান কৰে এক অনাবিল আনন্দ। অসমীয়া সঙ্গীত জগতত এই গীতবোৰে এতিয়াও এক বিশেষ স্থান দখল কৰি আছে। এতিয়া হয়তো কোনেও সৰু ল’ৰা ছোৱালী ওমলাবলৈ অসমীয়া নিচুকনি গীত নাগায়।ইংৰাজী ‘ৰাইম্’ বোৰে সেই স্থান দখল কৰিলে। কিন্তু কেনেকৈ হেৰাই যাবলৈ দিওঁ আইতা সেই নিচুকনি গীতবোৰৰ মাদকতা?

1 comment:

dwijenmahanta said...

Dhunia...xosai bor dhunia..